Eski direnişci Spyro, 30 yıl aradan sonra sürgünde yaşadığı Rusya’dan ülkesi Yunanistan’a döner.

Direnişçilerin inatçılığıyla yaşamına kaldığı yerden devam etmeye kararlıdır. Ancak aradan geçen uzun 30 yıl kendisinde ve çevresinde geri döndürülmesi mümkün olmayan değişiklikler yapmıştır.

Kendisini terk edip gitmiş olsa da, ona karşı sevgisi hiç azalmamış olan karısı Katerina’nın bütün koşulsuz adanmışlığına rağmen artık karşısına çıkan güçlükleri aşabilecek durumda değildir. Filmin ana teması belki de bu; Gençliğin çoşkusunun ve enerjisinin zihinde devam etmesine rağmen bedenin artık ayak uyduramaması, yaşlılığın çaresizliği ve yalnızlığının adım adım ortaya çıkışı.

Ülkesine döndükten sonraki ilk günlerinde Spyro görkemlidir, eski karizması bütün haşmetiyle yerinde duruyor gibi görünmektedir.  Ancak büyük bir şirket artık nerdeyse terkedilmiş köylerindeki arazileri toptan alıp bir otel yapmak istediklerinde, onlara karşı tek başına duracak gücü yoktur. Diğer bütün köylüler hiçbir işe yaramayan tarlalarını satıp, şehirdeki hayatlarını kolaylaştırmak istemektedir. Spyro toprağını satmak istemez. Otel inşaasının başlayabilmesi için bütün hak sahiplerinin topraklarını satması gerekmektedir. Tek tek isimler okunarak imzaların atıldığı toplu satış töreninde, Spyro eline bir kazma alır ve çorak toprağı kazmaya başlar, adı okunduğunda imzayı atmayacaktır. Böylece bütün köylülerin ve kendi kızının düşmanlığını kazanır, tehditler başlar, tarlasındaki baraka yakılır.

Spyro 30 yılın kendi kişiliğinden de çok şey alıp götürmüş olduğunu hissetmeye başlar; çöküş başlamıştır. İlk anlarda omzuna attığı ceketi, ağzında sigarasıyla eski karizmasının hala yerinde olduğu imajını veren Spyro, bir anda yardıma muhtaç bir zavallı haline gelmiştir.